Eðitim ve öðretim denilince akla gelen þey çocuðun okula gitmesi, okulda öðrencinin ihtiyacý olan kalem, silgi, defter, kitap vb. gibi ihtiyaçlarýn karþýlanmasý, öðrencinin cebine harçlýðýnýn konulmasý ve öðrencinin derslerine çalýþarak dönem sonunda iyi bir karne getirerek o senenin kapatýlmasý. Genel olarak velilerin aklýnda olan þey bu. Bunlarý her veliye ithaf etmek de mümkün deðil elbet.

Eðitim ve Öðretim üç ayaklý olan bir sistemdir. Bunlardan birisi eksik olduðu zaman tamamen aksama meydana gelir ve hedefe istenildiði gibi ulaþmak mümkün deðildir. Bu üç ayak öðrenci,veli ve öðretmen iþbirliðidir. Bu iþbirliði içersinde herkes görevini yapmakla mükelleftir. Ama þu anki eðitim sistemi bu birlikteliði sürekli istese de bazý durumlar bunu engellemektedir. Bu durumlarý da þöyle irdelemek istediðimizde babanýn mesaisi, dükkanýn çalýþmasý, tarladaki iþ ya da annenin o gün gününün olmasý gibi gerçekten basit þeyler. Bunlarý dile getirmek bile gerçekten çok komik. Öðrenciyle alakadar olmanýn önüne bu ve bunlara benzer þeylerin geçmesi ne derece doðru karar sizin.

Velileri okula davet ettiðimiz zaman onlarýn aklýna ilk gelen þey ” öðretmen ya da idare  para isteyecek! “ olur.  Elbette velinin ilk okula çaðýrýlma nedeni öðrencisidir.Öðretmen öðrenci hakkýnda bilgi almak ya da vermek için veliyi okula davet etmiþtir. Bir öðretmenin iþi para toplamak deðil aksine öðrencilerin ihtiyaçlarýna karþýlýk vermektir. Yani amaç velinin düþüncesinin  tam tersidir

Okula hiç gelmeyen velilerin yanýnda, ayda yýlda bir okula uðrayan, ya da sürekli uðrayýp da sadece çocuðun durumunu soran, bu sormayla çocukla ilgilendiðini ve derslerinin iyi olacaðýný sanan velilerde var elbet. Ýþte bu düþünce de yanlýþ.

 Aslýnda her okulda rehber öðretmen olmalý ve ayda bir veli eðitim saati yapýlmalý bence. Kemikleþen bazý deðerleri ancak böyle çalýþmalarla kýrmak uygun olur. Biz eðitimcilerin velilerden isteði; anne babanýn okulu ayda bir ziyaret etmesi ve okul,öðretmen ve öðrencisi hakkýnda bilgi almasý. Öðrencisine sürekli alakadar olduðu hissini hissettirip ona destek olmasý. Bunun sonucunda öðretmenin memnuniyetini kazanarak, öðrenci-veli-öðretmen iþbirliðine yardýmcý olmasý ve hedefe emin adýmlarla ulaþýlmasýna katký saðlamasý.

Geçen günlerde internette dolaþýrken bu konuyla ilgili hislerimi þairane anlatan bir yazýyla karþýlaþtým. Kimin yazdýðýný bulamasam da düþüncelerime tercüman olduðu için sizlerle paylaþmak istedim. Saygý ve selamlarýmla…

VELÝ, OKULA GELMELÝ!

Hazýrlanmýþ bir metin,
—Ne için?
Veli toplantýsý için!
Müdür beyden nezaket:
—Buyurun hocam, geçin.

Ýlk önce,
Ýdareye dilekçe.
Sonrasýnda resmiyet,
Bir küçük manzara…
Müdür bey soruyor:
—Ne zaman?
—Cumartesini geçince!
Yani Pazara!
Kalkýyorum çay bitince.

-Çocuklalaaar!
—Efendim öðretmeniiiim!
Velinize söyleyin toplantý var!
Bizde gelecek miyiz öðretmenim?
Tövbe yarabbi!
Oðlum senin ne iþin var?

Cumartesi akþamý
Akþam erken yatmalý…
Fenerin maçý yoksa
Televizyonu kapatmalý!
Sonrasýnda derin derin düþünceler…
Acaba,
Neyi soracak, neyi düþünecekler?

Saçlar salkým salkým,
Üstümüzde bayramlýk takým.
—Kaç kiþi gelmiþ acaba dur bir bakayým!
Öðretmenler odasýnda son kontrol
Ve aynada son rötuþlar.
Saç, sakal, burun ve kaþlar!
Her þey tamam…
—Hoþ geldiniz arkadaþlar!

Hoþbuldukta...
Kimse yok ki arkadaþlar!

Gözlerimiz fal taþý!
Bu kadar hazýrlýk,
Bu kadar emek:
—Yahu, bu ne demek?
Kimsecikler gelmemiþ,
Gelenlerde ya komþusu, ya arkadaþý!
Bakýyorum;
Hatice Ablam,
Muhsin dayým,
Hüseyin amcam.
Toplantýnýn demirbaþý!
Nezaket olsun diye soruyorum…
—Efendim, beni tanýyorsunuz.
—Evet hocam!
Caným sýkkýn,
Bilmiyorum ki neyi anlatsam?

Bu kadar öðrenci,
Bu kadar veli!
Düþündükçe deli olacaðým, deli!
Hâlbuki
Saat belli, gün belli?
Bende bir veliyim,
Ne diyeyim,
Haklýsýnýz sayýn veli?

Öylesine konuþuyorum…
Baþýmýz aþaðýda,
Gözlerimiz havada.
Onlarda haklý(!)
Gelipte ne yapacaklar bu havada!
Çocuklarda söylüyor zaten:
—Onlarýn aklý fikri parada(!)

Dert döküyorum, konuþuyorum.
Yirmi üç yýldýr hayallerde koþuyorum…
Velisiz büyüttüðümüz evlatlarla
Sokaklarda konuþuyorum,
Konuþtukça düþüyorum,
Düþündükçe üþüyorum.

Bir eksiklik var,
Bir eksiklik, ama ne?
Sokaklarda ne iþiniz var,
Bari siz söyleyin çocuklar?

Sayýn velim,
Evlatlarýmýzýn birçoðu okudu,
Kimisi küçük, kimisi büyük oldu.
Ama adam oldu.
Sahipsiz büyüyen çocuklarýmýzý sorun bana,
Sahi onlara ne oldu?

Niye bu kapýdan girmediniz?
Burada bir evladýmýz var,
Bir bakalým ne oldu, ne yaptý demediniz!
Nerede oturur,
Kiminle koþar kiminle durur?
Kimlere kýzar
Kimlere vurur!
Aç mý, tok mu?
Bahsettiðimiz çocuk
Tok dersin aç olur!

Ne kadar sevindiðini gördün mü?
Sen okula gelince,
Hiç ortak oldun mu?
Bir yýldýzlýk sevince
Ya da üzüldüðünü gördün mü?
Sen okuldan gidince!

Daha çook þeyler var,
Daha çook neyler var!
Ama anlatamýyorum
Sayýn velim gelmeyince!

Toplantýya katýlan
Hatice Ablam,
Muhsin dayým,
Hüseyin amcam,
Aklýnýza bir þeyler gelmesin,
Bizlere de böyle öðretmiþti hocam.