Hasreti solurken tek baþlarýna,

Gurbetin elinden naçar analar.

Geceyi ýslayan göz yaþlarýna,

Yürek yangýnýndan kaçar analar.

Gelir diye ümit baðlar yarýna,

Her an düþer ayrýlýðýn narýna,

Onlarý unutan evlatlarýna!!!

Hergün yürek yürek göçer analar.

Durmadan yanarak kaynar özleri,

Aðlaya aðlaya þiþer gözleri,

Birer yalým olur yakar sözleri,

Yavrummm der kendinden geçer analar.

Bazan sýzlanmasý deysede cana,

Ananýn halinden anlar bir ana,

Evlat kokusunun geldiði yöne,

Teleksiz ve tüysüz uçar analar.

Hisseder hasreti onda beþ duyu,

Ana sevgisi bu zannetme huyu,

Bir lokma ekmekle bir yudum suyu,

Göz yaþýna katýp içer analar.

Þefkati daima inler içinden,

Sessizce kendini dinler içinden,

Yavrusunu görse binler içinden,

Eli yordamýna seçer analar.